معرفت در خانهء قلبش روشن شود و آه ندامت و حسرت و ناله و فرياد پشيمانى از جانش درآيد و به خود آيد و در مقام جبران گذشته برآيد و در راه اداى واجبات و قضاى مافات و ترك معاصى قدم بگذارد و با تضرّع و زارى و ذلّت و انكسار و خضوع و خشوع ، از حضرت محبوب طلب عفو كند و از حضرتش بخواهد كه به جاى عدل كه محصولش اجراى عقاب در برابر كردار زشت گذشته است ، عفوش را نصيب او نمايد و از طريق فضل و بخشش با او معامله كند و از عذابش نسبت به او بگذرد و راه رسيدن عبد را به عفوش آسان نمايد و از جريمهء جرايم ، وى را پناه دهد و از كرم نامتناهيش با فقيرى تهيدست بلكه فقيرترين فقيران ، روبه‌رو گردد و با سعهء رحمتش از گدايى بدبخت استقبال نمايد و وى را از رحمت بى نهايتش منع ننمايد و خواهان سعادت و فضل را محروم ننمايد ، بدون شك او را قبول و در درياى عفو و رحمت و فضلش شستشو داده وى را از تمام گذشته‌هاى آلوده پاك خواهد فرمود ، چنان كه از فحواى ناله‌هاى جگر سوز حضرت زين العابدين عليه السلام در جملات اول دعاى دهم استفاده مىشود كه هر كس به پناه عفو و فضل و رحمت او رود ، مورد قبول واقع مىشود و بر اندام جانش لباس عفو و بخشش مىپوشانند . عفو در قرآن مجيد عفو در آيات قرآن آن چنان گسترده است كه آوردن تمام آيات مربوط به آن و توضيح و تفسيرش از حوصلهء اين قسمت خارج است ، ولى براى نمونه آياتى ذكر مىشود : إِنَّ الَّذِينَ تَوَلَّوْا مِنكُمْ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعَانِ إِنَّمَا اسْتَزَلَّهُمُ الشَّيْطَانُ بِبَعْضِ مَا كَسَبُوا وَلَقَدْ عَفَا اللّهُ عَنْهُمْ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ حَلِيمٌ » « 1 »

--> ( 1 ) - آل عمران ( 3 ) : 155 .